جامعه شناسی

Karl Mannheim left Heidelberg for the University of Frankfurt in 1929, where he was a professor of sociology and economics. With the rise to power of the Nazis, he was dismissed in 1933 and fled to Great Britain, where he became a lecturer in sociology at the London School of Economics. Twelve years later, he became a professor in the university's Institute of Education. During his tenure at Heidelberg, Frankfurt, and the London School of Economics, Mannheim pioneered with systematic efforts in the sociology of knowledge. While in Great Britain, he was also editor of the International Library of Sociology and Social Reconstruction. This contributed to the growth and respectability of sociology in England. 

Early in his career, Mannheim centered his analysis first in problems of interpretation, then in epistemology (the study of the origin, nature, methods, and limits of knowledge), and finally in particular kinds of knowledge. As his sociological interpretation matured, he made systematic inquiry into the social forces contributing to the emergence and shaping of certain forms of knowledge. These included (but were not limited to) the impact of generations, intellectual traditions, and class interests on the differing conceptions of truth. 

The modern classic Ideology and Utopia: An Introduction to the Sociology of Knowledge was published before Mannheim fled the Nazis. After the development of this masterpiece (1929-1931), he moved from a study of ideas to the study of social structure. Here the focus was on such issues as the bureaucratization of society, the structural formation of personality, the position and role of intelligentsia, and the relationship between sociology and social policy. His work on the nature of democracy foresaw a coming elite disintegration and irrationality. Thus, before Mannheim's premature death in 1947, he had conceptualized sociology as a means for planning societies to avoid both the dangers of totalitarianism and the class system. 


The conception of human nature that prevails in Ideology and Utopia is one of reason, mediation, and self-reflection. Indeed, "scientific critical self-awareness" on the part of those who work in the social sciences presupposes a certain attribute of the mind, an awareness of the relationship between social structure and systems of thought. This is not to argue that all those participating in social processes are doomed to falsify reality. Nor must they somehow suspend their value judgments and will to action. Instead, Mannheim held that to participate knowingly in social life presupposes that one can understand the often hidden nature of thought about society. Human beings have the potential for self-examination and contextual awareness. And only when these are understood can one have a comprehension of the formal object under study (Mannheim [1936] 1968:46-47...).

Simply put, there is a point in time, a moment of truth, when "the inner connection between our role, our motivations, and our type and manner of experiencing the world suddenly dawns upon us" ([1936] 1968:47). To be sure, some level of social determinism is real, for sociologists and all those who seek to unravel the puzzles of social life (including the puzzle of knowledge itself). None of us is free to exercise some metaphysical power of will.  However, to the extent that one uses the power of reason to gain insight into the sources of such determinism, to that extent a relative freedom from determinism is possible. It follows that this potential for simultaneously comprehending self, the socio-historical context, and the object to be analyzed must be realized (especially by sociologists). 

Certain assumptions concerning the nature of society remain constant throughout Mannheim's work. He returned again and again to the themes of conflict: of classes (and their systems of thought), of political movements, and of the necessary dissenting role of the intelligentsia. He addressed, as well shall see, the wider ground of the sociology of knowledge, but within that generality, he considered the specific question of ideological structure. However, for Mannheim the "ideological structure does not change independently of the class structure and the class structure does not change independently of the economic structure" ([1936] 1968:130). 

This sense of the "structural totality of society" Mannheim attributed to Marx. He built his theoretical system on the threefold structural tendencies of Marx's earlier body of thought: first of all, that the mode of material production shapes the political sphere (and the rest of the "superstructure"); second, that change in the material base is closely connected with "transformations in class relations" and corresponding shifts in power; and third, that idea structures may dominate people at any historical period, but that these ideologies may be understood and their change predicted theoretically.

Nevertheless, unlike Marx, who emphasized that the ideas of the ruling class prevailed, Mannheim held that class-divided societies contain a special stratum for "those individuals whose only capital consisted in their education" ([1936] 1968:156). As this stratum comes to draw from different classes, it will contain contradictory points of view. Hence, the social position of intellectuals is not merely a question of their class origin. Its "multiformity" provides the "potential energy" for members of the intellectual stratum to develop a social sensibility and to grasp the dynamic and conflicting forces of society ([1936] 1968:156-157).

Mannheim's conception of human science reflects a synthesis of idealism and materialism, spirit, and society (Wolff 1971:xiv). Kurt Wolff has identified Mannheim's fundamental question: How can social conditioning be reconciled with the "inexhaustibility and unforeseeability" of ideas and spirit? And as a corollary, how can spirit and society be saved? Mannheim believed that a sociology of knowledge would resolve this question and advance the discipline as a science. Above all, a sociology of knowledge would enable its user to realize a more accurate determination of the facts ([1936] 1968:296).  

Now, the task of a sociology of knowledge is not simply one of getting ride of bias, propaganda, or unrecognized values. Rather, even when knowledge is freed of all forms of "distortion," it will contain inherent "traces" that are an inevitable part of the structure of truth. For example, knowledge is never a matter of pure ideas that rise disembodied from their maker. It has implications for social action. Furthermore, it reflects the position in society of the knower as well as the corresponding events and dominant ideas of specific historical periods. Knowledge, even the scientific sort, does not exist in some separate sphere of truth. It is an intricate part of an altogether human process, bound up in the interrelationships of history, society, and psychology. Knowledge is truly of this world ([1936] 1968:292-309). 

Theoretical Content

In his attempt to explain ideology, Mannheim identified two distinct meanings: the particular and the total. The first of these refers to the common conception of ideology as distortion. The particular conception of ideology ranges in meaning from a more or less conscious attempt at manipulating others to unwitting self-deception. Those who employ it analytically seek to uncover only a part of an opponent's assertions. The particular conception also focuses on a purely psychological level, perhaps accusing the opponent of deception, but always assuming that both parties share common criteria of validity. Finally, the particular conception seeks to uncover the hidden interests or motivations of the opponent. 

The total conception of ideology is far more inclusive. It refers to thought systems associated with an age or specific sociohistorical group (such as a class). It focuses on the "total structure of the mind" as it occurs for an epoch or a group. (Hence, it is not the mind of an individual or association of individuals but the constellation of ideas and their processing that reflects a period or group.) The total conception of ideology will call into question the opponent's "total Weltanschauung," including the mode of thought. (Thus, the opponent is not seen as an individual or concrete group as much as a perspective that reflects a collective life.) From this total conception, it follows that there may exist essentially different intellectual universes, each with a distinctive set of criteria by which truth is judged. Finally, the total conception is not concerned with "motivations" or "interests" at a psychological level but rather seeks the relationship between social forces and worldview.

While the meaning of particular ideology is self-evident, the total conception is more troublesome. However, it becomes clearer when used analytically to understand a class-based conception of reality. For Mannheim, the owning and working classes represent different worldviews, different modes of thinking, and different criteria for "truth." Hence, their ideologies are not to be understood in terms of individuals or motivations. 

For example, the individual proletariat does not necessarily possess all of the elements of the working class Weltanschauung. Each may participate only fragmentally in the whole outlook of the group. What then of the "motivations" that are "behind" a particular view? For Mannheim, idea systems (or any specific piece of one) are rather the function of different social categories, situations, or settings. The interests reflected in ideas are those of the larger spheres of age, class, and other sociological forces ([1936] 1968:55-75). 

It should be clear from the foregoing discussion that Mannheim's sociology of knowledge will employ a total conception of ideology ([1936] 1968:265-266). But it does something more. It advances a distinctly sociological conception of epistemology, a way of understanding the relationships between historical and social structure and the very grounds by which knowledge is judged. Mannheim did this by making the critical distinction between relativism and relationism

To argue that knowledge is relative today is to say that "all historical thinking is bound up with the concrete position in life of the thinker" ([1936] 1968:78-79). In an older sense, relative thought was the knowledge that came from the  purely subjective standpoint of the knower. But whether considered alone or in combination, these forms of relativism mean either (1) that subjective knowledge is untrue, or (2) that certain historical and biographical events "taint" the knowledge of an era. Both conceptions of relativism assume that there is an absolute "truth" that is being compromised.

In order to free thought from relativism, Mannheim introduced the concept of relationism. By "relationism" he meant that the grounds for knowledge are not invariant, continuing form age to age. Hence to argue that knowledge is relational is to say that "there are spheres of thought in which it is impossible to conceive of absolute truth existing independently of the values and position of the subject and unrelated to the social context" ([1936] 1968:79). However, this does not mean that "anything" goes, for once one understands the historical knowledge is relational, one must discriminate between what is true and false. In other words, "which social standpoint" (with its corresponding perspective) comes closer to the truth? (In this case, Mannheim's conception of the "perspectivization" factor is clearly informed by the work of Lukacs...)

Truth seeking for Mannheim, is obviously not an asocial process. But there is more. The questions of knowledge and truth are often bound up in political forms of struggle ([1936] 1968:36) and their corresponding views of the world. (Hence, the title of the book, Ideology and Utopia.) By "ideology" Mannheim meant those total systems of thought held by society's ruling groups that obscure the real conditions and thereby preserve the status quo. "Utopian" thinking signifies just the opposite. Here, total systems of thought are forged by oppressed groups interested in the transformation of society. From the utopian side, the purpose of social thought is not to diagnose the present reality but to provide a rationally justifiable system of ideas to legitimate and direct change. 

Thus, for Mannheim, "ideology" means the ruling groups become blind to knowledge that would threaten their continued domination, whereas "utopia" means that oppressed groups selectively perceive "only those elements in the situation which tend to negate it" (1968:40). Remember that Mannheim was not arguing that both sides are simply biased. And there is more to his position than the argument that there are different truths. (Admittedly, it is not unusual for those interested in the preservation of the existing order to have a different agenda of questions, thus different answers, than do those interested in change.) To be clear, because of its structural position, one "side" may be closer to a specific truth than another. However, when both sides address the same question, then judgments still must be made concerning the truths of their answers. 


Throughout his career, Mannheim sought to establish relationships between structural categories and modes of thought. Thus, he looked at classes, sects, generations, and parties to conceptualize differences in their worldviews. In Ideology and Utopia, for example, he identified different forms or ideal types (see Max Weber...) of the "utopian mentality." For example, early religious sects (such as the Anabaptists) joined with other oppressed groups in the "spiritualization of politics." Their revolutionary conception of society was fixed on the establishment of a  millennial kingdom on earth.

The bourgeois thinking of the Enlightenment also struck at the waning power of the aristocracy. They represented a socially ascendant class whose utopian mentality took the form of a "liberal-humanitarian" ideal. This ideal featured a reasoned form of progress, and it was advanced by the middle stratum of society. This stratum, in turn, was disciplined by a "conscious self-cultivation" and sought justification in a new ethics and intellectual culture that undermined the world of the nobility.

Other forms of utopian mentality include the "conservative mode," bent on controlling the anarchism of "inner freedom" that threatens the utopian dream. The last is the "socialist-communist" mode," which locates human freedom in the breakdown of capitalist culture ([1936] 1968:247). Given this range, it is clear that thought which is utopian in one context may be ideological in another. 

Despite this promising delineation of ideal types of utopian thought, Mannheim proved historically imprecise in associating ideas and social position. This problem can be generalized to his work as a whole. Put clearly, Mannheim was routinely content to interpret knowledge from the vantage point of idealist philosophy. He struggled with the context of ideas and their interrelations within the structure of an overall system of thought. When he introduced the larger question of structure, he did little more than claim that knowledge is bound up in social position. When he dealt with specific classes or movements, he was content to use them more as illustrations of how thought systems differ. He seldom specified the real, material conditions that give rise to ideological and utopian visions

کارل مانهایم (1883-1947)

ایدئولوژی و آرمانشهر

  ... کارل مانهایم در بوداپست به دنیا آمد. او تنها فرزند پدری مجاری و مادری آلمانی بود. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان انسانی در بوداپست ، او در برلین مورد مطالعه ، بوداپست ، پاریس ، فرایبورگ و. استادان او شامل Lukacs و ادموند هوسرل... با وجود علاقه اولیه در فلسفه ، مانهایم تبدیل به علوم انسانی ، توسط آمدن به فکر وبر و مارکس باشد تحت تاثیر. در سال 1925 او به مرکز بزرگ روشنفکری در آلمان آمد ، دانشگاه هایدلبرگ ، در آنجا به عنوان سخنران unsalaried habilitated.

کارل مانهایم هایدلبرگ برای دانشگاه فرانکفورت در سال 1929 ترک کرد ، جایی که او استاد جامعه شناسی و اقتصاد بود. با افزایش قدرت نازی ها ، او در سال 1933 برکنار شد و فرار کرد به بریتانیا ، جایی که او استاد جامعه شناسی در مدرسه اقتصاد لندن شد. دوازده سال بعد ، او استاد دانشگاه موسسه آموزش و پرورش تبدیل شد. در طول دوره تصدی خود را در هایدلبرگ ، فرانکفورت و مدرسه اقتصاد لندن ، مانهایم پیشگام با تلاش های نظام مند در جامعه شناسی از دانش است. در حالی که در بریتانیا ، او همچنین سردبیر کتابخانه بین المللی جامعه شناسی اجتماعی و بازسازی. این کمک به رشد و احترام جامعه شناسی در انگلستان است.

در اوایل کار خود ، مانهایم در مرکز تجزیه و تحلیل خود را برای اولین بار در مشکلات از تفسیر ، پس در معرفت شناسی (مطالعه منشاء ، ماهیت ، روشها ، و محدودیت از دانش) ، و در نهایت در انواع خاصی از دانش است. تفسیر جامعه شناختی خود را به عنوان بالغ ، او ساخته شده پرسش سیستماتیک به نیروهای اجتماعی کمک به ظهور و شکل گیری اشکال خاصی از دانش است. این افراد شامل (ولی محدود شده بودند و نه) تاثیر نسل ، سنت فکری ، و منافع طبقاتی در تصورات متفاوت از حقیقت است.

ایدئولوژی های مدرن و کلاسیک آرمانشهر : مقدمه ای بر جامعه شناسی از دانش قبل از مانهایم فرار نازی ها منتشر شد. پس از توسعه این شاهکار (1929-1931) ، او را از مطالعه ایده ها را به مطالعه ساختار اجتماعی نقل مکان کرد. در اینجا تمرکز در مسائلی مانند bureaucratization جامعه ، ساختاری شکل گیری شخصیت ، جایگاه و نقش روشنفکران ، و رابطه بین جامعه شناسی و سیاست اجتماعی است. کار او در طبیعت دموکراسی گیراندم فروپاشی نخبگان آینده و بی خردی. بنابراین ، پیش از مرگ زودرس مانهایم در سال 1947 ، او جامعه شناسی به عنوان وسیله ای برای جوامع برنامه ریزی برای جلوگیری از هر دو خطرات توتالیتاریسم و نظام طبقاتی مفهوم بود.


مفهوم طبیعت انسان است که غلبه ایدئولوژی و آرمانشهر در یکی از همین دلیل ، میانجیگری ، و خود اندیشی. در واقع ، "علمی انتقادی خود آگاهی" در بخشی از کسانی که در علوم اجتماعی پیش فرض کار ویژگی خاصی از ذهن ، آگاهی از رابطه بین ساختار اجتماعی و سیستم های فکر. این است که استدلال می کنند که تمام کسانی که شرکت در فرآیندهای اجتماعی محکوم به تحریف واقعیت است. نه باید به آنها به نحوی قضاوت ارزش آنها و تعلیق به عمل است. در عوض ، مانهایم برگزار شد که به مشارکت آگاهانه در زندگی اجتماعی که یکی از پیش فرض می تواند ماهیت اغلب پنهان فکر جامعه را درک کنید. انسان ها دارای پتانسیل برای خودآزمایی و آگاهی چهارچوبی. و تنها زمانی که این ها را درک می تواند درک رسمی جسم تحت مطالعه (مانهایم [یکی از 1936] 1968:46-47...).

به عبارت ساده ، یک نقطه در زمان ، لحظه ای از حقیقت ، زمانی که "اتصال درونی بین نقش ما ، انگیزه های ما ، و نوع و نحوه تجربه ناگهان جهان بر ما dawns" ([1936] 1968:47) وجود دارد. برای اینکه مطمئن شوید ، تا حدی به میزان جبر اجتماعی واقعی است ، برای جامعه شناسان و همه کسانی که به دنبال باز کردن پازل زندگی اجتماعی (از جمله پازل از دانش خود). هیچکدام از ما آزاد است تا ورزش برخی از قدرت متافیزیکی خواهد شد. با این حال ، به حدی که یکی با استفاده از قدرت عقل به دست آوردن بینش به منابع از جمله جبر ، به آن حد نسبی آزادی از جبر امکان پذیر است. چنین بر می آید که این پتانسیل برای درک خود به طور همزمان ، زمینه اجتماعی و تاریخی ، و جسم به تجزیه و تحلیل باید (به خصوص متوجه شده توسط جامعه شناسان).

برخی از پیش فرض های مربوط به طبیعت جامعه باقی می ماند ثابت در سراسر مانهایم کار نیست. او در بازگشت دوباره و دوباره به تم جنگ : از کلاس و سیستم های خود را از فکر) ، جنبش های سیاسی ، و از نقش لازم مخالف از روشنفکران. او خطاب ، و همچنین ملاحظه خواهد شد ، زمین وسیع تری از جامعه شناسی از دانش ، بلکه در درون آن کلیت ، او در نظر گرفته مشخص سوال از ساختار ایدئولوژیک است. با این حال ، برای ساختار مانهایم "ایدئولوژی تغییر نمی کند مستقل از ساختار طبقاتی و ساختار طبقاتی تغییری نمی مستقل از ساختار های اقتصادی" ([1936] 1968:130).

این حس کلی "ساختاری جامعه" مانهایم منسوب به مارکس. او نظام نظری خود را بر تمایلات سه گانه ساختاری بدن زودتر مارکس فکر ساخته شده : اول از همه ، که نحوه تولید مواد اشکال فضای سیاسی (و بقیه از روبنا "") ؛ دوم ، که تغییرات در پایگاه مواد است که از نزدیک با "تحولات در روابط کلاس وصل" و شیفت مربوطه در قدرت ، و سوم ، که ساختار ایده ممکن است افراد را در هر دوره تاریخی اعمال می شوند ، اما این ایدئولوژی ممکن است درک و تغییر آنها پیش بینی نظری.

با این حال ، بر خلاف مارکس ، که تاکید کرد که ایده های طبقه حاکم غالب ، مانهایم برگزار شد که تقسیم طبقاتی جوامع شامل قشر خاصی برای "افرادی که تنها شامل سرمایه خود را در آموزش و پرورش" ([1936] 1968:156). از آنجا که این قشر می آید تا از طبقات مختلف قرعه کشی ، این نقطه نظر متضاد باشد. از این رو ، جایگاه اجتماعی روشنفکران است که نه تنها پرسش از خاستگاه طبقاتی آنها. "multiformity آن" انرژی فراهم می کند "" بالقوه برای اعضای قشر روشنفکر به توسعه اجتماعی و حساسیت به چنگ نیروهای پویا و متناقض از جامعه ([1936] 1968:156-157).

مفهوم مانهایم از علوم انسانی منعکس کننده سنتز از آرمان گرایی و مادی ، روح و جامعه (ولف 1971 : چهاردهم). کورت وولف است شناسایی سوال اساسی مانهایم است : چگونه می توان تهویه اجتماعی می شود آشتی با پایان نا پذیری "و unforeseeability" ایده ها و روح و روان؟ و به عنوان نتیجه فرعی ، چگونه می تواند روح و جامعه می شود را نجات داد؟ مانهایم معتقد بود که جامعه شناسی از دانش که این سوال و حل و فصل پیشبرد نظم و انضباط به عنوان یک علم. بالاتر از همه ، جامعه شناسی از دانش خود را کاربر تعیین دقیق تر از واقعیت ([1936] 1968:296) به تحقق بخشیدن به فعال نمایید.

در حال حاضر ، وظیفه جامعه شناسی معرفت به سادگی یکی از سواری گرفتن از تعصب ، تبلیغ ، یا ارزشهای به رسمیت شناخته نشده است. برعکس ، حتی زمانی که دانش عبارت است از تمام اشکال "اعوجاج آزاد ،" آن ذاتی "آثار" که بخشی اجتناب ناپذیر از ساختار حقیقت داشته باشد. برای مثال ، دانش موضوع ایده های ناب است که برخاستن از ساز خود را disembodied است هرگز. این مفاهیم را برای عمل اجتماعی است. علاوه بر این ، آن را منعکس و موقعیت در جامعه از دانا و همچنین حوادث مشابه و افکار غالب دوره های خاص تاریخی است. دانش ، حتی مرتب کردن بر اساس علمی ، آیا در برخی از حوزه جدا از حقیقت وجود ندارد. این بخشی از فرایند پیچیده ای کاملا انسانی ، در روابط متقابل از تاریخ ، جامعه محدود ، و روانشناسی می باشد. دانش واقعا از این دنیا ([1936] 1968:292-309).

نظری محتوا

در تلاش خود را به توضیح ایدئولوژی ، مانهایم شناسایی دو متمایز معانی : خاص و در کل. اولین اشاره به این مفهوم مشترک از ایدئولوژی به عنوان اعوجاج. مفهوم خاصی از محدوده ایدئولوژی در معنی از تلاش بیشتر یا کمتر آگاه در دستکاری دیگران بی خبر از خود فریبی. کسانی که کار آن تحلیلی تنها بخشی از اظهارات طرف مقابل را به دنبال کشف. مفهوم خاص نیز در سطح کاملا روانی تمرکز دارد ، شاید طرف مقابل را متهم به دروغگویی ، اما همیشه فرض کنید که هر دو حزب تقسیم معیارهای مشترک اعتبار. در نهایت ، مفهوم خاصی به دنبال کشف منافع پنهان و یا از انگیزه های طرف مقابل.

در کل مفهوم ایدئولوژی است به مراتب بیشتر فراگیر. این فکر به سیستم با سن خاص و یا گروه sociohistorical (مانند کلاس همراه اشاره دارد). در این ساختار "در کل از ذهن" می پردازد به عنوان آن را برای عصر یا یک گروه رخ می دهد. (از این رو ، آن ذهن فرد یا اتحاد افراد اما صورت فلکی از ایده ها و پردازش آنها که نشان دهنده یک دوره یا گروهی نمی باشد.) مفهوم در کل ایدئولوژی تا دعوت به سوال طرف مقابل را "Weltanschauung در کل ،" از جمله حالت فکر. (به این ترتیب ، طرف مقابل به عنوان فرد یا گروه بتن تا آنجا که چشم انداز که نشان دهنده زندگی جمعی دیده نمی شود.) از این مفهوم در کل ، به شرح زیر است که ممکن است اساسا دانشگاه های مختلف فکری وجود دارد وجود دارد ، هر کدام با یک مجموعه از معیارهای مشخص شده توسط حقیقت این است که قضاوت. در نهایت ، مفهوم در کل با "انگیزه" و "منافع" در سطح روانی بلکه به دنبال رابطه میان نیروهای اجتماعی و جهان بینی نیست نگران کرده است.

در حالی که معنی ایدئولوژی خاص است بدیهی ، در کل مفهوم تر است سخت. با این حال ، آن را شفاف تر می شود هنگامی که مورد استفاده قرار تحلیلی برای درک مفهوم کلاس مبتنی بر واقعیت است. برای مانهایم ، داشتن و نمایندگی طبقه کارگر جهان بینی های مختلف ، حالت های مختلف تفکر ، و معیارهای مختلف برای "حقیقت". بنابراین ، ایدئولوژی خود را دارد باید از نظر افراد و یا انگیزه های قابل درک باشد.

به عنوان مثال ، پرولتاریا فرد لزوما دارای تمام عناصر Weltanschauung طبقه کارگر. هر شرکت ممکن است تنها fragmentally در چشم انداز کل گروه است. چه بعد از انگیزه های "" که "پشت سر" نظر خاصی را دارد؟ برای مانهایم ، سیستم ایده (یا هر قطعه خاص یک) هستند و نه تابع از دسته های مختلف اجتماعی ، موقعیت ، یا تنظیمات می پردازیم. منافع منعکس شده در ایده ها هستند که از حوزه های بزرگتر از سن ، طبقه ، و دیگر نیروهای جامعه شناختی ([1936] 1968:55-75).

باید روشن از بحث فوق است که جامعه شناسی مانهایم از دانش مفهوم در کل ایدئولوژی ([1936] 1968:265-266) استخدام کنند. اما آن چه چیزی بیشتر. این پیشرفت های جامعه شناختی از مفهوم متمایز معرفت شناسی ، راهی برای درک روابط بین ساختار تاریخی و اجتماعی و به دلایل بسیار که از طریق آن دانش است مورد قضاوت قرار. مانهایم این طریق تمایز اساسی بین نسبیت و relationism انجام داد.

برای استدلال می کنند که دانش امروز نسبی است که بگوییم "همه فکر تاریخی است تا با موقعیت های بتنی در زندگی از اندیشمند محدود" ([1936] 1968:78-79). در حس قدیمی تر ، فکر نسبی دانش که آمد از نقطه نظر صرفا ذهنی از دانا بود. اما آیا در نظر گرفته به تنهایی و یا در ترکیب این اشکال نسبیت یا متوسط (1) ذهنی است که دانش بی وفا ، یا (2) که برخی از وقایع تاریخی و زندگینامه "عیب" دانش عصر. هر دوی این مفاهیم نسبیت فرض شده است که مطلق "حقیقت" است که به طور مصالحه وجود دارد.

به منظور آزاد از نسبیت فکر ، مانهایم معرفی مفهوم relationism. توسط "relationism" او بدان معنی است که زمینه را برای دانش ناوردا نیست ، ادامه فرم را به سن سن. از این رو برای این ادعا که علم نسبی است که بگوییم "هستند حوزه اندیشه که در آن غیر ممکن است تصور از حقیقت مطلق وجود دارد موجود مستقل از ارزشها و جایگاه موضوع و ارتباط با بستر اجتماعی" ([1936] 1968 : 79). با این حال ، این بدان که "هر چیز" می رود معنی نیست ، برای یک بار یکی از درک دانش تاریخی رابطه ، باید تبعیض میان آنچه درست است و غلط است. به عبارت دیگر "، که نقطه نظر اجتماعی" (با چشم انداز مربوط به آن) می آید و نزدیک به حقیقت؟ (در این مورد ، مفهوم مانهایم از perspectivization "" عامل است به روشنی توسط کار Lukacs مطلع...)

در جستجوی حقیقت مانهایم ، واضح است که روند غیر اجتماعی است. اما بیشتر وجود دارد. مسائل مربوط به دانش و حقیقت اغلب در اشکال سیاسی مبارزه محدود ([1936] 1968:36) و دیدگاه های مربوط به خود را از جهان است. (از این رو ، عنوان کتاب ، ایدئولوژی و آرمانشهر.) توسط "ایدئولوژی" مانهایم به معنای آن در کل سیستم های برگزار شده توسط گروه حاکم جامعه تصور می کردند که مبهم شرایط واقعی و در نتیجه آن حفظ وضع موجود. "تخیلی" تفکر دلالت تنها مخالف. در اینجا ، سیستم در کل فکر می مظلوم توسط گروه های علاقه مند به تحول جامعه جعلی. از طرف آرمانگرا ، هدف از تفکر اجتماعی این است که تشخیص واقعیت وجود دارد اما برای ارائه یک سیستم منطقی قابل توجیه ایده ها را تغییر مشروع و مستقیم نیست.

، بنابراین برای مانهایم ، "ایدئولوژی" به معنای گروه های حاکم تبدیل کور را به دانش که به سلطه خود ادامه تهدید ، در حالی که "مدینه فاضله" بدان معنی است که تحت ستم از گروه های انتخابی درک "فقط آن دسته از عناصر در شرایط که تمایل به خنثی کردن آن" (1968:40 . به یاد داشته باشید که مانهایم نبود که هر دو طرف به سادگی مغرضانه. تر است و به موضع خود را نسبت به استدلال که حقایق مختلف وجود دارد. (مسلما ، آن را برای کسانی که علاقه مند به حفظ نظم موجود را به برنامه های مختلف از سوالات ، پاسخ های متفاوت در نتیجه غیر معمول نیست ، نسبت به کسانی که علاقه مند را تغییر دهید.) برای اینکه روشن ، به دلیل موقعیت ساختاری آن ، یک "طرف "ممکن است نزدیک به حقیقت خاص از دیگری. با این حال ، هنگامی که هر دو طرف آدرس همین سوال ، سپس قضاوت هنوز باید در مورد حقایق از پاسخ های آنها ساخته شده است.


در طول زندگی حرفه ای اش ، مانهایم به دنبال ایجاد روابط بین مقوله های ساختاری و حالت از فکر. بنابراین ، او در کلاس نگاه کردم ، فرقه ، نسل ها ، و احزاب به مفهوم تفاوت در جهان بینی است. در ایدئولوژی و آرمانشهر ، به عنوان مثال ، او را شناسایی اشکال مختلف و یا نوع ایده آل (نگاه کنید به ماکس وبر...) از طرز فکر "آرمانگرا". به عنوان مثال ، در اوایل فرقه (مذهبی مانند Anabaptists پیوست با سایر گروه های تحت ستم در spiritualization "از سیاست است." مفهوم انقلابی خود از جامعه در استقرار هزار ساله پادشاهی در روی زمین ثابت بود.

تفکر بورژوائی از روشنگری هم در قدرت پایانی اشراف زده. آنها نماینده طبقه اجتماعی بالا رونده که آرمانگرا ذهنیت در زمان شکل "لیبرال های انسان دوستانه" ایده آل. این ایده آل شامل فرم استدلال پیشرفت ، و آن را قشر متوسط جامعه پیشرفته بود. این قشر ، به نوبه خود ، توسط "آگاهانه خود کشت" نظم و توجیه در اخلاق جدید و فرهنگ معنوی که تضعیف جهان از اشراف پی.

اشکال دیگر روحیه آرمانگرا شامل حالت "محافظه کار" در خم کنترل آنارشیسم "آزادی درونی" است که تهدید رویای آرمانگرا. آخرین "سوسیالیستی کمونیست" حالت "، که به واقع آزادی انسان در تفکیک فرهنگ سرمایه داری ([1936] 1968:247). با توجه به این محدوده ، واضح است که فکر آرمانگرا است که در یک چهار چوب ممکن است ایدئولوژیک در دیگر.

با وجود این طرح امیدوار کننده انواع ایده آل فکر آرمانگرا ، مانهایم ثابت تاریخی مبهم همکاری در ایده ها و موقعیت اجتماعی است. این مشکل می تواند به کار خود را به عنوان یک کل تعمیم داده شود. به عبارت واضح ، مانهایم بود به طور مداوم مطالب را به دانش تفسیر از دیدگاه فلسفه آرمانگرا. او با چهار چوب ایده ها و interrelations خود را در درون ساختار نظام کلی فکر مشکلاتی مواجه شد. وقتی او را معرفی سوال بزرگتر از ساختار ، او کمی بیش از ادعا می کنند که دانش است تا در موقعیت های اجتماعی محدود شده است. وقتی او با کلاس خاص و یا حرکات سر و کار داشتن ، او شد و مقدار استفاده از آنها به عنوان تصاویر بیشتر از چگونگی سیستم های فکر متفاوت است. او به ندرت مشخص واقعی ، که شرایط مادی را دامن زدن به چشم انداز ایدئولوژیک و آرمانگرا. 


+ نوشته شده در  شنبه پنجم تیر ۱۳۸۹ساعت 11:38  توسط مهدی مقصودی بیدگلی   |